علائم بایگانی - فارسی طب

علائم نشان دهنده بیماری زانو ها

 

زانو درد, علائم آسیب زانو, نشانه های بیماری زانو

قفل شدگی زانو ممکن است با کمی استراحت کردن برطرف شود

 

علائم بیماری زانو
زانو درد در هر موقعیتی احتمال دارد سراغ تان بیاید. وقتی در حال بالا رفتن یا پایین آمدن از پله هستید، وقتی رانندگی می کنید و مدت هاست که پشت فرمان اتومبیل تان نشسته و زانو های تان را حرکت نداده اید، زمانی که دویده اید و پس از چند ساعت درد زانو امان تان را می برد و… در این میان بعضی دردهای زانو را باید جدی گرفت و برای درمان شان حتما به پزشک مراجعه کرد. اما بعضی درد ها هم بد قلق نیستند و تنها با استراحت و انجام چند کار ساده برطرف می شوند. دکتر امید ظهور و دکتر دقاق زاده، متخصصان ارتوپد، مفاصل، طب فیزیکی و توانبخشی درباره هفت نشانه ای که می گویند زانوی شما بیمار است، توضیح می دهند.

 

۱- زانوهایتان درد می کند
زانو از اجزای مختلفی تشکیل شده و بر خلاف تصور عموم که فکر می کنند این عضو فقط همان چیزی است که می شناسند، نیست و شامل مجموعه ی عضلات اطراف ران، ساق پا و خود زانو است. زمانی که بحث درد زانو مطرح می شود، باید نگاه کلی تری به موضوع داشته باشیم تا بدانیم مشکل اصلی کجاست.

 

۲- موقع نشستن زانویتان درد می گیرد
زیر استخوان کشکک زانو، غضروفی وجود دارد که با زانو مفصل می شود. در حالت طبیعی، این غضروف شکل صاف و مسطحی دارد. اما بر اثر وجود عواملی ممکن است دچار ساییدگی شود. پیدایش این ساییدگی دو علت دارد؛ علت اول مربوط به افزایش سن است که وقتی بالا می رود، این غضروف دچار ساییدگی می شود.
نوع دوم ساییدگی در دخترانی که در سن رشد قرار دارند، دیده می شود، چون رشد سریعی در سنین جوانی وجود دارد، اختلاف قدرت عضلات دو طرف کشکک، باعث کشیده شدن کشکک به یک سمت می شود و با این کشیدگی، کشکک در مسیر طبیعی خود حرکت نکرده و فرد احساس درد در جلوی زانویش می کند و این درد با چمباتمه زدن یا نشستن بی حرکت، تشدید می شود. گاهی اوقات نیز این درد به پشت زانو تیر می کشد.
زمانی که درد در مراحل اولیه است، آسیب زیادی فرد را تهدید نمی کند و با تمرین ورزشی مشکل حل می شود. اما اگر این حالت ادامه پیدا کند، غضروف کم کم دچار ساییدگی می شود. تمرین های ورزشی را هم بر اساس نوع مشکل به بیمار تجویز می کنیم و بیشتر بر اساس تقویت عضلات داخلی ران و کشش عضلات خارجی متمرکز است.

 

البته قبل از آن لازم است فرد بدنش را با استفاده از حرکات کششی گرم کند و در عین حال مراقب باشد تا از انجام حرکاتی مثل زانو زدن، بالا و پایین رفتن از پله، چمباتمه زدن، دویدن در سرازیری و سربالایی و دوچرخه سواری با ارتفاع کم زین خودداری کند، چراکه انجام این کارها وضعیت را بدتر می کند.
این بیماران باید از کفش مناسب استفاده کنند و در بعضی موارد خاص، کفی طبی تجویز می کنیم. در موارد بسیار کمی هم لازم است فرد جراحی شود. اما اغلب بیماران با انجام اقدامات توانبخشی بهبود پیدا می کنند.

 

علائم آسیب زانو,زانو درد, نشانه های بیماری زانو

اگر فردی احساس کرد صدای زانویش همراه با درد است، بحث بیماری زانو مطرح می شود

 

۳- زانو هایتان موقع راه رفتن صدا می دهد
صدا دادن زانو به تنهایی مشکل زا نیست و علت خاصی هم ندارد. گاهی اوقات ممکن است هوا در ناحیه زانو گیر کند و با آزاد شدن هوا صدایی از آنجا شنیده می شود. بعضی وقت ها هم این صدا می تواند نشانه ساییده شدن دو استخوان به یکدیگر باشد، بنابراین نگران کننده نیست و با مصرف داروی مسکن و استراحت برطرف می شود. اما صدای زانو زمانی شکل جدی تری به خود می گیرد که همراه با درد باشد.

 

اگر فردی احساس کرد صدای زانویش همراه با درد است، بحث بیماری زانو مطرح می شود. در کنار این مسئله درد های ارجاعی از ناحیه ران، کمر یا مچ پا نیز مطرح هستند. موقع صدا دادن زانو این امکان وجود دارد که مهره های سوم و چهارم کمر دچار مشکل شده باشند که در این صورت فرد حتما باید به پزشک مراجعه کند تا مشخص شود کدام ناحیه مشکل دارد و درمان مناسب تجویز شود.

 

۴- زانوهایتان قفل می کند
قفل کردن زانو یعنی اینکه روی زمین چهار زانو نشسته اید و یک دفعه می بینید نمی توانید از جای تان بلند شوید. قفل شدن زانو  بیشتر وقت ها در زمان نشستن روی زمین یا هنگام بالا رفتن از پله ها و… رخ می دهد و سبب ترس و وحشت فرد می شود و همراه با درد نیز هست.

 

در حالت عادی، زانو مثل لولای درب عمل می کند. اگر چیزی بین لولای در قرار دهید، طبیعتا دیگر کار نمی کند. در مورد زانو نیز همین طور است و وقتی چیزی جلوی حرکت عادی زانو را بگیرد، اصطلاحا می گویند که زانو قفل کرده است. قفل شدن زانو معمولا بر اثر شکستن تکه ای غضروف یا احتمالا قطعه ای استخوان جدا شده در نوعی التهاب استخوانی غضروفی بروز می کند. این قطعه استخوان یا غضروف در حفره زانو معلق است تا وقتی که بین دو سطح مفصلی گیر بیفتد و پس از آن است که توانایی حرکت را از زانو می گیرد.
با اینکه قفل شدگی زانو ممکن است با کمی استراحت کردن برطرف شود، اما فکر نکنید به طور کامل درمان شده، چراکه اگر قطعه ای استخوان یا غضروف سبب قفل شدن زانو شده باشد، آسیب جدی به دنبال خواهد داشت. به همین علت اگر در حرکت زانوی تان با مشکلی مواجه شدید، بهتر است پزشک آن را بررسی کند. گاهی اوقات آسیب دیدگی بر اثر قفل شدگی زانو به حدی است که ممکن است به عمل جراحی نیاز داشته باشد، بنابراین اگر دیدید زانوی تان در حالت خمیده یا کشیده دچار قفل شدگی شده یا زانو کشیده یا خم نمی شود، بهتر است به پزشک متخصص مراجعه کنید.

 

۵- درد زانوهایتان در زمستان و هوای سرد بیشتر می شود
قبل از هر چیز بهتر است توضیحی درباره آرتروز داشته باشیم.
آرتروز نوعی بیماری است که سبب بروز درد و التهاب در مفاصلی مثل زانو، مچ و انگشتان دست می شود. آرتروز دلایل مختلفی دارد و با ساییدگی مفاصل همراه است. این بیماری همچنین ممکن است با افزایش سن خود را نشان دهد. آرتروزی که در اثر بالا رفتن سن بروز می کند، شایع ترین نوع آرتروز است که به آن آرتروز استخوان نیز می گویند. نوع دیگری از آرتروز هم وجود دارد که در آن سیستم ایمنی بدن به غضروف های مفاصل حمله می کند و آنها را ازبین می برد.

 

علائم آسیب زانو,زانو درد, نشانه های بیماری زانو

اگر درد زانو خیلی شدید و حاد نیست می توان با گرم کردن محل درد آن را برطرف کرد

 

اما در اینکه تغییرات آب و هوایی و سرما در احساس درد در بیماران آرتروزی موثر است یا نه، باید گفت که بسیاری از یافته های تحقیقاتی بیانگر این نکته هستند که عواملی مثل کاهش فشار هوا و افزایش رطوبت، علائم آرتروز را بدتر می کنند. نظریه دیگری هم می گوید که کاهش فشار با رطوبت رابطه مستقیمی دارد و باعث ورم مفاصل شده و در نهایت سبب بروز درد در بیماران می شود. رطوبت نیز همین تاثیر را روی فرد آرتروزی دارد.

 

نشانه های آرتروز زمانی بدتر می شوند که ماهیچه هایی که دور مفاصل قرار دارند، به راحتی منقبض شوند. هوای سرد هم دقیقا همین کار را می کند و باعث سفت شدن ماهیچه ها شده و آرتروز را دردناک تر می کند. البته به این نکته نیز باید اشاره کنیم که تاثیر هوای سرد روی مفصل ها در همه افراد یکسان نیست و برخی افراد مبتلا به آرتروز، از بدتر شدن علائم در هوای بارانی یا بادی گله می کنند.
این افراد با رعایت دو نکته می توانند از درد ناشی از سرما در امان باشند؛ اول اینکه مفاصل خود را گرم نگه دارند و در هوای سرد، لباس های گرم بپوشند. دوم اینکه اگر بیماران حس می کنند علائم بیماری در آب و هوای خاصی بدتر می شود، فعالیت سنگین و طولانی مدت انجام ندهند.

 

۶- موقع رانندگی زانویتان درد می گیرد
چون در مسافرت ها فرد روی صندلی می نشیند و گاهی تا ساعت های متمادی، تغییر وضعیتی در او مشاهده نمی شود، بی حرکتی مفاصل روی تاندون ها، سبب بروز خستگی شده و ایجاد درد می کند؛ یعنی چون فرد در طول رانندگی حرکتی ندارد و تغذیه سلولی به خوبی انجام نمی شود، بی حرکتی طولانی مدت، غضروف مفاصل را دچار مشکل می کند. اما با انجام چند حرکت بدنی ساده می توان از بروز این درد در طول مسافرت جلوگیری کرد.

 

– در مسافرت های طولانی هر ۴۵ دقیقه تا یک ساعت یک بار، از ماشین پیاده شوید و چند قدم راه بروید.
– اگر راننده نیستید و ناچارید زمان زیادی را در ماشین بمانید، بهتر است هر چند دقیقه یک بار حالتی که نشسته اید را تغییر دهید.
– در طول رانندگی هم بهتر است تا جایی که امکان دارد صندلی راننده به فرمان نزدیک باشد، به شکلی که وقتی پا را روی ترمز یا کلاچ می گذارید، زانو هم سطح مفصل لگن یا کمی بالاتر از آن قرار بگیرد.

 

۷- وقتی از پله بالا می روید در زانوهایتان احساس درد می کنید
دردی که در بالا و پایین رفتن از پله احساس می شود، به سندرم پاتلوفمورال معروف است (پاتلوفمورال ساختاری است که شامل دو استخوان یعنی کشکک و استخوان ران می شود).

 

علت احساس درد زانو در چنین مواقعی را باید به قرار گرفتن اشتباه استخوان کشکک به لحاظ آناتومیکی روی استخوان ران، ضعف عضلات چهار سر ران یا سفتی زیاد در قسمت بیرونی زانو جست وجو کرد. هر چند بیشتر اوقات، استفاده از درمان های نگهدارنده ضددرد، انجام تمرینات قدرتی و حرکات کششی در بهتر شدن وضعیت این سندرم موثر است.

 

در حالت دیگر، اگر مشکل فرد حاد بود و در زمان کوتاهی درگیر این درد شد که تا به حال سابقه نداشته، بهتر است از کیسه یخ استفاده کند و اگر درد زانو خیلی شدید و حاد نیست، می تواند با گرم کردن محل درد با استفاده از وسایلی مثل حوله گرم، درد را از بین ببرد.

علائم نشان دهنده بیماری زانو ها

علائم و راه درمان آن برف کوری

 

علت برف کوری,درمان برف کوری,پیشگیری از برف کوری

افرادی که بدون عینک آفتابی در معرض برف یا یخ قرار می گیرند دچار برف کوری میشوند

 

برف کوری، عارضه ای است مربوط به چشم که به دلیل قرار گرفتن چشم ها در معرض بازتاب اشعه ماورای بنفش خورشید از روی سطح یخ یا برف ایجاد می شود. این عارضه زمانی رخ می دهد که کوهنوردان بدون استفاده از عینک آفتابی، در زمستان به کوهنوردی می روند.
برف و چشم
افرادی که بدون عینک آفتابی در معرض برف یا یخ به خصوص در نواحی قطبی و یا ارتفاعات قرار می گیرند دچار علائم چشمی ای می شوند که به  برف کوری معروف است.

از نظر پزشکی، واژه ی فوتوکراتیت photokeratitis برای برف کوری به کار می رود و شبیه به سوختگی قرنیه و ملتحمه چشم می باشد.

این عارضه زمانی رخ می دهد کوهنوردان بدون استفاده از عینک آفتابی جهت محافظت از چشم خودبه کوهنوردی می روند. حتی اگر فردی به مدت ۲۰ دقیقه بدون عینک آفتابی در ارتفاعات و در محیطی که برف تازه باریده قرار بگیرد، ممکن است به این عارضه دچار شود.

نوری که از برف منعکس می شود حاوی سطوح بالا و مضری از اشعه ماورای بنفش (UV) می باشد. این اشعه می تواند قرنیه چشم را سوزانده و منجر به برف کوری شود.

علائم برف کوری مانند سوزش آزاردهنده، تاری دید و آزردگی چشم معمولاً حدود شش تا دوازده ساعت پس از قرار گرفتن در معرض آفتاب شدید رخ می دهد.

کاهش بینایی ناشی از برف کوری اغلب موقت است و به ندرت به کوری دائمی منجر می شود و علائم چشمی حدود ۱۸ تا ۲۴ ساعت بعد بهبود می یابند.
برف کوری معمولا در ارتفاعات بالا اتفاق می افتد، در جایی که اشعه ماورای بنفش شدیدتر می باشد. در واقع، برف منعکس کننده خوبی است و می تواند حدود ۸۰ درصد از اشعه ماوراء بنفش را منعکس کند. به همین دلیل، اسکی بازان و کوهنوردان چنانچه از عینک آفتابی مناسب استفاده نکنند، احتمال خطر بیشتری برای آسیب دیدگی چشمانشان وجود دارد.

حتی احتمال دارد که برف کوری در مناطق قطب شمال و قطب جنوب رخ دهد. برف کوری همچنین می تواند برای هر فردی که فعالیت های بیرونی مثل پیاده روی، برف پیمایی با کفش مخصوص snowshoeing، و یا اسکی در مکان های پوشیده از برف را انجام می دهد، رخ دهد.
علائم برف کوری

– کاهش بینایی

– درد و قرمزی چشم ها
– دیدن هاله ای از نور
– حساسیت به نور درخشان
– پلک های متورم و قرمز
– مردمک کوچک شده
– تیک یا پریدن غیرقابل کنترل پلک و درد چشم
– آب آمدن از چشم
– امکان بسته شدن چشم به علت تورم شدید
– سوزش چشم به گونه ای که انگار ذرات شن و ماسه وارد چشم شده اند

– از دست دادن بینایی به طور موقت

علت برف کوری,درمان برف کوری,پیشگیری از برف کوری

برف کوری معمولا در ارتفاعات اتفاق می افتد، در جایی که اشعه ماورای بنفش شدیدتر می باشد
درمان برف کوری
– برای جلوگیری از هر گونه آسیب بیشتر، لنزهایی که درون چشم گذاشته اید را درآورید، به این جهت که چشم زودتر بهبود یابد.
– از لمس کردن و یا مالش چشم در طول فرایند درمان اجتناب کنید.

– جهت ممانعت از ورود نور به چشمان، آنها را با پد نرم پارچه ای یا گاز پانسمان بپوشانید.

– در داخل خانه و در یک اتاق تاریک بمانید.

 

– از پماد تجویزی در دسترس جهت سرعت بخشیدن به بهبود استفاده نمایید.
– کمپرس سرد و مرطوب را بر روی چشمان بسته بگذارید.

– استفاده از قطره های اشک مصنوعی استریل و یا قطره های چشمی بی حسی ممکن است توسط پزشک توصیه گردد.
– مسکن های بدون نسخه مانند آسپیرین، استامینوفن یا ایبوپروفن ممکن است به تسکین این درد کمک کنند.

هشدار
قطره چشمی تتراکائین بی حس کننده موضعی اعصاب سطحی چشم است که فقط باید در شب و تاریکی مطلق استفاده شود. استفاده از این دارو در روز یا حتی نور خیلی کم بسیار خطرناک بوده و منجر به کوری می شود.
نکات مهم
– در برف کوری به خاطر درد شدید و ممانعت از خواب، باید از مسکن استفاده شود.

– کسانی که سابقه پیوند قرنیه چشم دارند، در صعود دچار نورزدگی شدیدتری می شوند.
پیشگیری از برف کوری
– از برف کوری می توان با استفاده از عینک های محافظ پلاریزه ی ۱۰۰ درصد مسدود کننده ی UV ، عینک های آفتابی منحنی wraparound sunglasses یا عینک های محافظ مخصوص توده های یخچالی glacier goggles جلوگیری کرد. این عینک ها حدود ۱۰ درصد از نور مرئی را عبور داده و تقریبا تمام اشعه های UV را جذب می کنند.

عینک های محافظ مخصوص توده های یخچالی همان عینک های آفتابی هستند، اما دارای ترکیبات و ویژگی های اضافی، مانند داشتن ضمائمی در دو طرف و پایین جهت جلوگیری از ورود نور به چشم می باشند. این عینک ها معمولا با آینه و لنزهای پلاریزه شده ساخته می شوند که تیره تر از عینک آفتابی عادی هستند.

– بایستی همواره عینک های آفتابی یا عینک های محافظ برف را به چشم زد، حتی زمانی که هوا ابری است، زیرا اشعه های UV می توانند از میان ابرها نفوذ کنند. یک لنز تیره و یا آینه ای همیشه بهترین گزینه است. عینک های محافظ برف در پایینِ قسمت منحنی و نه در بالا دارای سوراخ یا هواکشی است. این امر اجازه می دهد که رطوبت از بین رفته و در نتیجه عینک های محافظ بخار نگیرند و یا یخ نبندند. آنها همچنین محکم در صورت جا می گیرند و اطراف را کاملا پوشش می دهد.

– بایستی از یک کلاه یا کلاه ایمنی به همراه آفتابگیر یا نقاب استفاده کرد تا از ورود اشعه های خورشیدی از بالا جلوگیری شود.

– در موارد اضطراری و عدم دسترسی به عینک آفتابی، می توان یک عینک محافظ را با استفاده از یک تکه نوار، مقوا، پوست درخت یا وسایل دیگری که به راحتی در دسترس هستند، ساخت. آن را در قسمت بینی برش داد و دو شکاف افقی نازک در نقطه ی دید ایجاد نمایید به طوری که به اندازه ای باشند که برای دیدن کافی است و از ورود نور به داخل جلوگیری کنند. می توان این عینک دست ساز را با استفاده از یک ریسمان و یا نوار به خوبی در اطراف سر فرد محکم کرد تا بیشترین محافظت را فراهم سازد.

– سیاه کردن پلک ها با دوده و یا زغال می تواند برخی از اشعه های مضر UV را جذب و نور را از چشمان شما منحرف و دور سازد.

– پیش از رفتن در برف، از پزشک بخواهید قطره های چشمی یا پمادهایی را برای برف کوری تجویز نماید.

– افرادی که از لنزهای چشمی استفاده می کنند، می توانند از بعضی مارک های لنز که با UV عالی و مواد مسدود کننده ساخته شده اند، استفاده کنند. با این حال، حفاظت این لنزها تنها به قرنیه و مردمک محدود می شود و نه بافت ملتحمه و یا پلک.

همیشه به یاد داشته باشید که در هر زمینه ای، پیشگیری بهتر از درمان است. بنابراین، همیشه عینک آفتابی خود را دم دست داشته باشید تا از چشمان شما در برابر اشعه UV محافظت شود.

علائم و راه درمان آن برف کوری

علائم اختلال خواب کودک

اختلال خواب در کودکان را باید جدی گرفت چون هرگونه مشکلی در خواب کودک می‌تواند عاملی در تشدید سایر اختلالات روحی و روانی و البته جسمی او باشد. اما از کجا می‌توان دریافت که یک کودک دچار اختلالات خواب است؟

والدین با بررسی حالات و رفتارهای کودک خود می‌توانند پی به وجود هرگونه اختلال و ناراحتی در خواب او ببرند. در این مقاله گروه هدف اصلی ما کودکانی است که در سن نوپایگی قرار دارند. معمولا این دسته از کودکان برای خوابیدن و ادامه دادن به خوابشان دچار مشکلاتی می‌شوند. تحقیقات نشان می‌دهد پسران در مقایسه با دختران بیشتر به چنین اختلالاتی مبتلا می‌شوند. همچنین فرزند اول بودن نیز شانس بروز این دسته از اختلالات را افزایش می‌دهد. گذشته از این موارد، عفونت گوش از مهمترین دلایل رایج در بروز اختلالات خواب به شمار می‌آید.

چرا اختلال خواب روی می‌دهد؟
والدین همواره نسبت به خواب کودک خود حساس هستند، به خصوص اگر کودک، تک فرزند باشد. این  نگرانی در بسیاری از موارد به مرحله دلواپسی نیز می‌رسد. از این رو پدر و مادر تلاش می‌کنند که کودک‌شان بر اساس یک برنامه زمان‌بندی شده مناسب به خواب رود. نکته مهم اینجاست که معمولا پسران بیش از دختران دچار اختلالات خواب می‌شوند.

به بیان دیگر آنها نسبت به این نوع مشکلات و سایر اختلالات مشابه حساسیت بیشتری دارند. از آنجا که پسربچه‌ها فعالیت بیشتری نسبت به دختربچه‌ها دارند، به خواب رفتن و در خواب ماندن آنها نیز به همان اندازه با اختلال همراه می‌شود. همچنین کودکانی که به طور مرتب دچار عفونت گوش می‌شوند بیشتر از سایر هم سن و سالان‌شان در شب هنگام از خواب می‌پرند.

بررسی‌های آماری نشان می‌دهد که کمتر از ۱۰ درصد کودکان نوپا از اختلال خوب ریشه‌داری رنج می‌برند که می‌تواند ناشی از شرایط خاص فیزیکی او باشد. به طور کلی نشانه‌هایی که در زیر آمده است می‌تواند به‌عنوان علایم اصلی و مهم بروز اختلال در خواب کودک در نظر گرفته شود:

تنظیم خواب کودک,درمان بی خوابی کودک

تعریق زیاد کودک در حین خواب، یکی از نشانه های اختلال خواب در کودکان است

 

علایم اصلی و مهم بروز اختلال در خواب کودک

۱. تعریق زیاد کودک در حین خواب
۲. کودک در خواب خر و پف می‌کند.
۳. کودک در خواب حالت بی‌قراری دارد.
۴. کودک در حین خواب به دفعات سرفه می‌کند.
۵. تنفس کودک در خواب با خس خس همراه است.
۶. کودک در زمانی که خواب است به جای بینی با دهان نفس می‌کشد.
۷. وقتی کودک در نیمه‌های شب از خواب پریده و دچار وحشت شده است.
۸. زمانی که کودک در نیمه های شب از خواب پریده و حالتی گیج و مبهوت دارد.
۹. زمانی که کودک در حین خواب ضرباتی با سرش به اجسام اطراف وارد می‌کند.

۱۰. زمانی که کودک در حین خواب به طور ناخواسته ضرباتی را با پاهایش به اطراف وارد کرده و حتی شروع به راه رفتن هم می‌کند.

۱۱. توجه به هر یک از این نشانه‌ها برای والدین از اهمیت زیادی برخوردار است، زیرا می‌تواند نشانه مشکلات ریشه‌داری باشد که کوتاهی در رسیدگی به آنها عواقب نگران کننده‌ای خواهد داشت.

علائم اختلال خواب کودک

علائم و درمان بیماری خود ایمنی

 

بیماریهای التهابی روده, پسوریازیس

آرتریت روماتوئید یک بیماری خود ایمنی است

 

بیماری خود ایمنی بیماری است که توسط سیستم ایمنی بدن گسترش می یابد. زمانی که این سیستم در حال مبارزه با انواع بیماری هاست گاهی سلول های سالم بدن را به عنوان غریبه و عامل خارجی تشخیص داده و در نتیجه شروع به حمله  به آن ها می کند بسته به نوع آن سلول یک بیماری خود ایمنی می تواند بر روی انواع بافت های بدن تاثیر بگذارد و نیز سبب رشد غیر طبیعی و تغییر در عملکرد آن بافت گردد.

 

حدود ۸۰ نوع از این بیماری وجود دارد. خیلی از آنها دارای علائمی مشابه می باشند که این مسئله تشخیص را مشکل می سازد. همچنین ممکن است در یک زمان چند نوع از این بیماری در بدن ظاهر شود، بیماری های خود ایمنی معمولا بین دوره های بهبود در بین کمی علائم (بدون علائم یا با علائم کم ) و شعله ور شدن علائم (یو پی اس) در نوسان هستند.

 

در حال حاضر، درمان بیماری های خود ایمنی بر تسکین علائم تمرکز دارند چون هنوز علت اصلی مشخص نشده و هیچ درمانی وجود ندارد. بیماری های خود ایمنی اغلب در خانواده ها دیده می شوند و ۷۵درصد از کسانی که تحت تاثیرند زنان هستند. در آمریکایی های آفریقایی تبار و بومیان آمریکا نیز افزایش خطر ابتلا به این بیماری دیده شده است.

 

متداول ترین انواع بیماری خود ایمنی :
در زیر به برخی از شایع ترین بیماری های خود ایمنی اشاره می کنیم:
آرتریت روماتوئید: التهاب مفاصل و بافت های اطراف
لوپوس اریتماتوی سیستمیک: بر پوست، مفاصل، کلیه، مغز و دیگر ارگانهای تاثیر می گذارد.
بیماری سلیاک: واکنش به گلوتن موجود در گندم، (چاودار و جو) است که باعث آسیب به دیواره روده کوچک می شود.
کم خونی خطرناک: کاهش در سلول های قرمز خون ناشی از عدم جذب ویتامین ب ۱۲
ویتیلیگو: تکه های سفید رنگی بر روی پوست ناشی از دست دادن رنگدانه ها

 

اسکلرودرمی: یک بیماری بافت همبند است که باعث تغییرات در پوست، عروق خونی، عضلات و اندام های داخلی می شود.

 

پسوریازیس: یک بیماری پوستی است که باعث قرمزی و سوزش و همچنین ضخامت، پوسته پوسته، تکه های سفید نقره ای در پوست می شود.

 

بیماریهای التهابی روده: یک گروه از بیماری های التهابی روده بزرگ و روده کوچک

 

بیماری هاشیموتو: التهاب غده تیروئید

 

بیماری آدیسون: نارسایی آدرنال هورمون

 

بیماری گریوز: غدد تیروئید پر کار

 

آرتریت واکنشی: التهاب مفاصل، مجرای خروجی مثانه، و چشم و ممکن است زخم بر روی پوست و غشای مخاطی دیده شود.

 

سندرم شوگرن : غدد که تولید اشک و بزاق می شود از بین می رود و باعث خشکی چشم و دهان می شود ممکن است بر کلیه ها و ریه نیز تاثیر گذارد.

 

دیابت نوع ۱: تخریب سلول های مسئول تولید انسولین در لوزالمعده

 سیستم ایمنی بدن, پسوریازیس

بیماری خود ایمنی بیماری است که توسط سیستم ایمنی بدن گسترش می یابد

 

چه عواملی باعث حمله سیستم ایمنی بدن به سلول های سالم است؟
علت بیماری خود ایمنی ناشناخته است. تئوری های مختلفی درباره اینکه چه چیزی باعث بیماری های خود ایمنی می شوند وجود دارند از جمله :
• باکتریایی و یا ویروس
• داروها
• محرک های شیمیایی
• محرک های محیطی

 

همچنین، شما ممکن است بیشتر مستعد ابتلا به یک بیماری خود ایمنی شوید اگر یکی از اعضای خانواده شما به آن مبتلا باشد.
علائم یک بیماری خود ایمنی:
از آنجا که بسیاری از انواع مختلف بیماری خود ایمنی وجود دارد، علائم متفاوت اند. با این حال، علائم رایج این بیماری خستگی، تب و ضعف عمومی می باشد.

 

بیماری های خود ایمنی بسیاری از نقاط بدن را تحت تاثیر قرار می دهند رایج ترین اندام ها و بافت ها که  تحت تاثیر می باشند:
پوست
مفاصل
گلبول های قرمز خون
عضلات
رک های خونی
بافت های همبند
غدد درون ریز

 

چگونه بیماری های خود ایمنی تشخیص داده می شود ؟
به طور معمول، سیستم ایمنی بدن شما آنتی بادی هایی(پروتئین های هستند که توانایی تشخیص و از بین بردن مواد خاص را دارند ) تولید کرده که  در مقابل مهاجمان مضر از بدن دفاع می کنند .

 

این مهاجمان عبارتند از:

ویروس ها
باکتری ها
انگل ها
قارچ ها

 

هنگامی که شما به یک بیماری خود ایمنی مبتلا می شوید، بدن شما تولید آنتی بادی در برابر برخی از بافت های بدن تان را می کند تشخیص یک بیماری خود ایمنی شامل شناسایی آنتی بادی است که بدن شما تولید می کند.

 

آزمایشات زیر برای تشخیص یک بیماری خود ایمنی استفاده می شود
• آزمایش اتوآنتی بادی: هر یک از آزمایشات مختلفی که برای تشخیص نوع آنتی بادی های خاص در بافت بدن است.
• تست آنتی بادی ضد هسته: یک نوع از آزمون اتوآنتی بادی که به نظر می رسد برای آنتی بادی هایی است که به هسته سلول در بدن شما حمله می کنند.
• شمارش کامل خون: اقدامات  که در آن تعداد سلولهای قرمز و سفید در خون شما اندازه گیری می شود، زمانی که سیستم ایمنی شما  به طور فعال و در مبارزه با چیزی است این اعداد از نرمال بیشتر هستند.
• پروتئین واکنشیCRP : CRP بالا نشانه ای از التهاب در سراسر بدن شما است.
• سرعت رسوب گلبول قرمز: این آزمون به طور غیر مستقیم نشان دهنده ی میزان التهاب در بدن شما است.

 

سیستم ایمنی بدن, آرتریت روماتوئید

خستگی، تب و ضعف عمومی از علائم بیماری های خودایمنی است.

 

چگونه بیماری خود ایمنی درمان می شود
بیماری های خود ایمنی بیماری های مزمن هستند که تا کنون هیچ درمانی ندارند. درمان این وضعیت شامل تلاش برای کنترل روند بیماری و کاهش علائم، به خصوص درهنگاه اوج علائم است. در زیر یک لیست از چیزهایی که شما می توانید برای کاهش علائم یک بیماری خود ایمنی رعایت کنید اشاره می شود :
• داشتن  یک رژیم غذایی متعادل و سالم
• به طور منظم فعالیت بدنی داشته باشید.
• استراحت کافی
• مکمل های ویتامین
• کاهش استرس
• قرار گرفتن در معرض نور خورشید محدود
• جلوگیری از هر گونه محرک شناخته شده

 

مداخلات پزشکی عبارتند از:
• درمان جایگزینی هورمون، در صورت لزوم
• انتقال خون، خون را تحت تاثیر قرار می دهند.
• داروهای ضد تورمی اگر مفاصل را تحت تاثیر قرار داده باشد.
• داروهای ضد درد
• دارو های سرکوب کننده ایمنی
• درمان های فیزیکی

درمان های جایگزین زیر برای کمک به برخی از افراد پیشنهاد شده
• گیاهان
• درمان کایروپراکتیک
• طب سوزنی
• هیپنوتیزم

علائم و درمان بیماری خود ایمنی

علائم،پیشگیری و درمان مننژیت

 

عفونت ویروسی, علائم بیماری مننژیت

گرفتگی گردن یکی از علائم بیماری مننژیت است.
مننژیت یک التهاب غشاء(مننژ) در اطراف مغز و نخاع است.
تورم همراه با مننژیت اغلب باعث بروز علائم و نشانه های این بیماری می شود که شامل سردرد، تب و سفتی گردن است.
اغلب موارد مننژیت توسط یک عفونت ویروسی ایجاد می شود، اما عفونت های باکتریایی و قارچی نیز می تواند به مننژیت منجر شود. بسته به علت عفونت، مننژیت حداکثر تا چند هفته بهبود می یابد و یا اینکه می تواند به صورت یک وضعیت اضطراری تهدید کننده حیات فرد باشد که در این حالت نیاز به درمان فوری با آنتی بیوتیک دارد.

 

اگر شما گمان می کنید که خود یا کسی از افراد خانواده شما در معرض مننژیت می باشد، به دنبال مراقبت های پزشکی باشید زیرا درمان زودرس مننژیت باکتریایی می تواند از بروز عوارض جدی جلوگیری کند.
علائم بیماری مننژیت:
اشتباه در مورد تشخیص علائم این بیماری آسان است زیرا نشانه های اولیه مننژیت با  نشانه های آنفولانزا خیلی شبیه هستند. علائم و نشانه های مننژیت ممکن است طی چند ساعت و یا بیش از یک یا دو روز پدیدار شوند.

 

علائم و نشانه های که ممکن است در افراد بالاتر از ۲ سال بروز کنند عبارتند از:
• تب ناگهانی بالا
• گرفتگی گردن
• استفراغ یا تهوع همراه با سردرد
• سرگیجه و یا مشکل تمرکز
• تشنج
• خواب آلودگی و سختی بیدار شدن از خواب
• حساسیت به نور
• عدم علاقه به نوشیدن و خوردن (عدم اشتها)
• ضایعات پوستی(جوش) در برخی از موارد، مانند مننژیت مننگوکوکی

 

نشانه های بیماری در نوزادان:
نوزادان و شیرخواران ممکن است علائم و نشانه های سردرد و سفتی گردن را نداشته باشند. در عوض، نشانه های مننژیت در این گروه سنی ممکن است شامل:
• تب شدید
• گریه ثابت
• خواب آلودگی مفرط و تحریک پذیری
• عدم فعالیت و یا کندی
• تغذیه ضعیف
• برآمدگی در نقطه نرم در بالای سر نوزاد (فونتانل)
• سفتی در بدن و گردن نوزاد

 

نوزادان مبتلا به مننژیت ممکن است مشکل آرام شوند و حتی ممکن است گریه شدیدتری در زمانی که بلندشان می کنند داشته باشند.
علل بروز مننژیت :
مننژیت معمولا از یک عفونت ویروسی ایجاد می شود، اما علت همچنین ممکن است یک عفونت باکتریایی نیز باشد. به میزان کمتر، عفونت قارچی نیز ممکن است مولد مننژیت شو ،داز آنجا که عفونت های میکروبی جدی ترین عامل مننژیت اند و می تواند تهدید کننده زندگی بیمار باشد، از اینرو شناسایی منبع عفونت، بخش مهمی از یک طرح درمان است.

 

عفونت ویروسی, علائم بیماری مننژیت

مننژیت یک التهاب غشاء(مننژ) در اطراف مغز و نخاع است.

 

مننژیت باکتریایی:
مننژیت حاد باکتریایی معمولا هنگامی رخ می دهد که باکتری وارد جریان خون شده و به مغز یا نخاع برسد اما گاهی باکتری ها به طور مستقیم به مننژ حمله می کنند، پس از یک عفونت گوش، عفونت سینوس ها، شکستگی جمجمه یا به ندرت پس از اعمال جراحی این بیماری بروز می یابد.

 

تعدادی از باکتری ها می توانند مننژیت حاد باکتریایی را بوجود آورند. شایع ترین آن ها عبارتند از:
• استرپتوکوک پنومونیه(پنوموکوک) این باکتری شایع ترین علت مننژیت باکتریایی در کودکان، نوجوانان و بزرگسالان در ایالات متحده آمریکا است. این بیماری بیشتر باعث عفونت ذات الریه یا گوش یا سینوس ها می شود، یک واکسن برای کمک به کاهش وقوع این عفونت وجود دارد.

 

• نایسریا مننژیتیدیس(مننگوکوک) این باکتری یکی دیگر از علل منجر به مننژیت باکتریایی است .مننژیت مننگوکوکی معمولا هنگامی رخ می دهد که باکتری ها از عفونت دستگاه تنفسی فوقانی وارد جریان خون فرد می شوند. این عفونت بسیار مسری است و بیشتر نوجوانان و بزرگسالان جوان را تحت تاثیر قرار می دهد و ممکن است بیماری های همه گیر محلی در خوابگاه دانشگاه، مدارس شبانه روزی و پایگاه های نظامی بوجود بیاورد. یک واکسن برای کمک به کاهش وقوع این عفونت وجود دارد.

 

• هموفیلوس آنفولانزا(هموفیلوس) هموفیلوس آنفلوآنزا نوع B معمولا علت اصلی مننژیت باکتریایی در کودکان است. اما واکسن های جدید HIB  که در دسترس اند به عنوان بخشی از برنامه ایمن سازی دوران کودکی معمول شده اند(در ایالات متحده ) که تا حد زیادی تعداد ابتلا به این نوع از مننژیت را کاهش می دهند.

 

• لیستریا مونوسیتوژنز(لیستریا) این باکتری ها را می توان در پنیر نرم، هات داگ و گوشت قرمزیافت. خوشبختانه اکثر افراد سالم در معرض لیستر بیمار نمی شوند، اگر چه زنان باردار، نوزادان، افراد مسن و افراد با سیستم ایمنی ضعیف مستعد ابتلا هستند. لیستریا می تواند از سد جفت عبورکرده وعفونت در اواخر بارداری ایجاد کند که باعث مرگ جنین یا مرگ در مدت کوتاهی بعد از تولد می شود. افراد با سیستم ایمنی ضعیف با توجه به اثر بیماری یا داروها آسیب پذیرتر هستند.
مننژیت ویروسی:
هر سال، تعداد مواردی که ویروسها باعث ابتلا به مننژیت اند نسبت به باکتری ها بالا می رود. مننژیت ویروسی معمولا خفیف است .یک گروه از ویروس ها به عنوان آنتروویروس مسئول شناخته شده برای موارد مننژیت ویروسی هستند. این ویروس ها تمایل به گردش در اواخر تابستان و اوایل پاییز دارند. ویروس ها از جمله ویروس هرپس سیمپلکس، HIV، اوریون، ویروس غرب نیل نیز می توانند سبب مننژیت ویروسی شوند.
مننژیت مزمن:
فرم مزمن مننژیت زمانی رخ می دهد که این موجودات به آهستگی به غشاء و مایع اطراف مغز حمله می کنند. اگر چه مننژیت حاد حمله به طور ناگهانی است ولی در مننژیت مزمن حدود دو هفته یا بیشتر این بیماری ایجاد می شود، با این وجود علائم و نشانه های مننژیت مزمن( سردرد، تب، استفراغ ..) شبیه به مننژیت حاد است.

 

مننژیت قارچی:
مننژیت قارچی نسبتا غیر معمول است و باعث مننژیت مزمن می شود، گاهی اوقات ممکن است مانند مننژیت حاد باکتریایی عمل کند. با این حال، این شکل از مننژیت مسری از فردی به فرد دیگر است. مننژیت کریپتوکوکال فرم قارچی شایع این بیماری است که افراد با ضعف در سیستم ایمنی، مانند مبتلایان به ایدز، تاثیر می گذارد. این بیماری اگر با داروهای ضد قارچ درمان نشود می تواند خطرناک باشد.

 

در سال ۲۰۱۲ در آمریکا مننژیت قارچی به دلیل تزریق کورتیکواستروئید آلوده شایع شد، موارد مننژیت قارچی با داروهای آلوده در تزریق به ستون فقرات برای کمر یا گردن درد باعث ایجاد بیماری شده بود.

 

سایر علل مننژیت:
مننژیت همچنین می توانید از علل غیر عفونی، مانند واکنش های شیمیایی، آلرژی به مواد مخدر، برخی از انواع سرطان و بیماری های التهابی مثل سارکوئیدوز حاصل  شود.

 

عوامل خطر برای ابتلا به مننژیت عبارتند از:
• انجام ندادن واکسیناسیون: اگر برای شما یا فرزند شما برنامه واکسیناسیون در دوران کودکی تکمیل نشده، خطر ابتلا به مننژیت بالاتر است.

 

• سن : اغلب موارد مننژیت ویروسی در کودکان کمتر از سن۵ سالگی رخ می دهد. مننژیت باکتریایی معمولا افراد زیر ۲۰ سال را تحت تاثیر قرار می دهد، به خصوص کسانی که در جامعه زندگی می کنند. زندگی در یک محیط اجتماعی، دانشجویانی که در خوابگاه زندگی می کنند، پرسنل در پایگاه های نظامی و کودکان در مدارس شبانه روزی احتمال خطر بالاتر بوده و بیشتر در معرض خطر مننژیت مننگوکوکی می باشند زیرا این باکتری ها تنفسی هستند و تمایل به گسترش سریع در هر جایی که گروه های بزرگ جمع می شوند دارند.
• بارداری: اگر باردار هستید عفونت ناشی از باکتری لیستریا، ممکن است به مننژیت تبدیل شود و در معرض خطر ابتلا به لیستریوز باشید. اگر شما مبتلا به لیستریوز شوید، نوزاد متولد نشده شما نیز در معرض خطر است.

 

• به خطر افتادن سیستم ایمنی بدن: عواملی که ممکن است سیستم ایمنی بدن شما را به خطر اندازند از جمله ایدز، اعتیاد به الکل، دیابت و استفاده از داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی، شما را بیشتر مستعد ابتلا به مننژیت می کند. حذف طحال که بخش مهمی از سیستم ایمنی بدن شما را تشکیل می دهد نیز ممکن است خطر ابتلا را افزایش دهد.

 

مننژیت به طور معمول از عفونت های واگیر دار به وجود می آید .باکتری ها یا ویروس ها که می تواند موجب مننژیت شوند از طریق سرفه، عطسه، بوسیدن، یا ظروف غذا خوردن، مسواک یا سیگار گسترش می یابد، شما نیز در معرض خطر هستید اگر با کسی که به این بیماری مبتلاست کار یا زندگی می کنید.

 

علل بروز مننژیت, عفونت قارچی

انجام ندادن واکسیناسیون یکی از عوامل ایجاد بیماری مننژیت است.

 

پیشگیری از مننژیت:
دستان خود را بشویید: شستن دقیق دست در جلوگیری از قرار گرفتن در معرض عوامل عفونی مهم است. کودکان خود را به شستن دست هایشان آموزش دهید، در اغلب موارد به خصوص قبل از غذا خوردن و پس از استفاده از توالت، گذراندن وقت در یک محل عمومی شلوغ و یا یعد از بازی با حیوانات خانگی به آنها نشان دهید که چگونه دست های خود را با دقت بشویند، برای شستشو حتما از صابون استفاده کرده و به اب خالی اکتفا نکنید.

 

رعایت بهداشت: آیا نوشیدنی، غذا، نی، ظروف غذا خوری، شانه و یا مسواک  خود را با هر کس دیگری به اشتراک می گذارید؟ آموزش کودکان و نوجوانان برای جلوگیری از به اشتراک گذاری این موارد بیش از حد اهمیت دارد.

 

سالم ماندن: سیستم ایمنی بدن خود را با استراحت کافی، ورزش منظم و یک رژیم غذایی سالم با مقدار زیادی از میوه های تازه، سبزیجات و غلات سبوس دار حفظ کنید.

 

اگر شما باردار هستید: مراقب تغذیه خود باشید کاهش خطر ابتلا به لیستریوز با کاهش مصرف گوشت پخته، از جمله هات داگ و گوشت اغذیه فروشی ممکن است، همینطور اجتناب از مصرف  پنیر نرم محلی از شیر غیر پاستوریزه، این نوع پنیر ها را استفاده نکنید مگر اینکه به وضوح برچسب مواد تشکیل دهنده ی آن را  با شیر پاستوریزه مشاهده کنید.

 

واکسن: برخی از انواع مننژیت باکتریایی پیشگیری با واکسن های زیر:
• واکسن نوع هموفیلوس آنفولانزا ب: کودکان در ایالات متحده به طور معمول این واکسن را به عنوان بخشی از برنامه واکسیناسیون خود دریافت می کنند تزریق این واکسن، پس از حدود ۲ ماه از سن نوزاد انجام خواهد شد، این واکسن برای بعضی از بزرگسالان نیز توصیه می شود، از جمله کسانی که به  بیماری سلول داسی شکل و یا ایدز مبتلایند و یا کسانی که طحال ندارند.

 

• واکسن کونژوگه پنوموکوک(PCV7): این واکسن بخشی از برنامه ایمن سازی برای کودکان کمتراز ۲ سال در ایالات متحده است. علاوه بر این آن را برای کودکان بین سنین۲ و ۵ که در معرض خطر بالای بیماری پنوموکوکی و نیز کودکانی که بیماری قلبی مزمن یا بیماری های ریوی و سرطان دارند توصیه می شود.

 

• مننژایتیدیس سروگروپ B واکسن مننگوکوک نایسریا (MenB): این واکسن از بیماری مننژیت ناشی از سروگروپB  جلوگیری می کند. مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری واکسیناسیون به افراد ۱۰ سال به بالا که در معرض خطر ابتلا به مننژیت سروگروپ B هستند این واکسن را توصیه می کند و همینطور هر کسی که طحال آسیب دیده و یا برداشته شده دارد، یا افراد با برخی از بیماری هایی که بر سیستم ایمنی بدن تاثیر می گذارد.

این واکسن همینطور می تواند به نوجوانان و بزرگسالان جوان ۱۶ تا ۲۳ سال  برای حفاظت کوتاه مدت در برابر بیماری مننژیت سروگروپ B، و نیز هر کسی است که به دلیل شیوع در جامعه در معرض خطر است تزریق شود.

 

• در هموفیلوس آنفلوآنزا نوع b و نایسریا مننژیتیدیس سروگروپ B و واکسن ((HIB-MenCY تزریق می شود: این واکسن برای کودکان کمتر از ۱۹ ماه(نه کمتر از ۶ هفته) که در معرض خطر بالای بیماری مننژیت اند توصیه می شود. این شامل کودکانی است که به کم خونی سلول داسی شکل وعملکرد نادرست طحال مبتلایند. این واکسن در چهار دوز، در سن۲ ماه، ۴ ماه، ۶ ماه، و بین سنین ۱۲ ماه و۱۵ ماه به بدن تزریق می شود.

 

• واکسن پلی ساکاریدی پنوموکوک ((PPSV: درکودکان و بزرگسالان مسن تر که نیاز به حفاظت از باکتریهای پنوموکوکی دارند توصیه می شود. مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری توصیه واکسن HPVرا برای همه بزرگسالان بالای ۶۵ سال، بزرگسالان و کودکانی که دارای سیستم ایمنی ضعیف اند یا بیماری های مزمن مانند بیماری های قلبی، دیابت یا کم خونی سلول داسی شکل دارند توصیه می کند، اما برای افراد دیگر لازم نیست.

 

• واکسن کونژوگه مننگوکوکی ((MCV4: توسط مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری توصیه می شود که یک دوز واحد ازMCV4  به کودکان۱۱ تا ۱۲سال و در سن ۱۶ سال با یک تقویتی تزریق شود، اگر این واکسن برای اولین بار بین ۱۳ و ۱۵ سالگی داده شده، شات تقویت کننده بین ۱۶ تا ۱۸ سالگی توصیه می شود، اما گر بار اولی است که  در ۱۶ سالگی یا بالاتر تزریق می شود، تقویت کننده لازم نیست.

 

این واکسن همچنین می تواند به کودکانی که در معرض خطر بالای ابتلا به مننژیت باکتریایی اند و یا به کسانی که با افراد مشکوک به این بیماری در تماس هستند داده  شود و همینطور برای افراد سالم که در معرض شیوع بیماری اند اما قبلا واکسینه نشده اند.

علائم،پیشگیری و درمان مننژیت

علائم آنفولانزا در کودکان و نحوه درمان آن

 

علل آنفولانزا در کودکان

وقتی کودک نوپا مبتلا به آنفولانزا می شود، اشتهایش کم می شود
آنفولانزا عفونتی ویروسی است که بیشتر در فصل زمستان شایع است. آنفولانزا می تواند علایمی شبیه به سرماخوردگی معمولی داشته باشد ولی برخلاف سرماخوردگی آنفولانزا می تواند خطرناک باشد .

علایم آنفولانزا در کودکان چیست؟
علایم آنفولانزا عبارتند از تب ناگهانی و شدید که ممکن است تا ۴۱ درجه نیز بالا رود، گلو درد، سر درد، سرخی پوست و چشمها، درد در پشت و سایر ماهیجه ها و سرفه که معمولاً از نوع خشک می باشد. علایم آنفولانزا سریع بروز می کنند و در عرض چند ساعت حال کودک از خوب به بسیار بد تغییر می کند.

آنفولانزا در خردسالان می تواند همراه با اسهال و استفراغ باشد. تب ممکن است تا سه یا چهار روز به طول انجامد و پس از آن نیز کودک ضعیف شده و احساس خستگی می کند. این ضعیف شدن کودک را در برابر بیماری های دیگر نیز مستعدتر می کند.

ممکن است کودک دچار علایم ثانویه نیز شود. این بدان معناست که پس از چند روز که درجه حرارت او به حالت نرمال رسید، دوباره دچار تب شده و سرفه هایش شدیدتر و به صورت خلط دار در بیایند، همچنین عفونت چشم، تند شدن تنفس، سفتی گردن، ضعف شدید، خستگی و غش همه می توانند علایم ثانویۀ آنفولانزا باشند که این علایم بر اثر وجود آنفولانزای باکتریایی بوجود می آید. بدین معنا که آنفولانزا با ویروس شروع شده و سپس عفونت باکتریایی به آن می پیوندد.

عوامل بروز آنفولانزا در کودکان چیست؟
آنفولانزا در واقع عفونت دستگاه تنفسی است. این عفونت می تواند ریشۀ ویروسی و یا باکتریایی داشته باشد. ویروسهای آنفولانزای ( آ ) و ( ب ) بیماری را ایجادمی کنند.
ویروس نوع ( آ ) معمولاً عامل ایجاد کننده ی شیوع سالیانه ی آنفولانزا است. این ویروسها مدام در حال تغییر خود هستند و انواع جدیدی ایجاد می کنند که خصوصیات متفاوتی دارد.به همین دلیل ساختمان ویروس از سالی به سال دیگر تغییر می کند و واکسنها و حتی داروها برای اثر بخشی باید تغییر کنند.

علل آنفولانزا در کودکان

آنفولانزا معمولا همراه با تب شدید و درد خود را ناگهانی نشان می دهد
درمان آنفولانزا در کودکان چیست؟
درمان آنفولانزا بستگی به تشخیص نوع عامل بروز آن دارد. اگر آنفولانزا از نوع ویروسی باشد بهترین در مان همان مراقبتهای خانگی است. برای کاهش تب و درد در کودک می توانید از استامینوفن و یا پاراستامول استفاده کنید.
هیچگاه از آسپرین برای درمان کودک مبتلا به آنفولانزا استفاده نکنید زیرا برخی از محققان سندرم رای را به مصرف آسپرین در زمان آنفولانزا ربط داده اند.

کودکتان را تشویق کنید که تا حد امکان استراحت کرده و از فعالیت زیاد خودداری کند.
همچنین نوشیدن مایعات زیاد شامل آب و آب میوه به برطرف شدن آنفولانزا کمک می کند.
زمانی که آنفولانزا ریشۀ باکتریایی داشته باشد به درمان پزشکی نیاز است. درمان پزشکی شامل کشت، آزمایش خون، تجویز آنتی بیوتین و در موارد حاد بستری در بیمارستان می باشد.

روشهای پیشگیری آنفولانزا در کودکان چیست؟
با تزریق واکسن به صورت هر ساله، می توان از ابتلا به آنفولانزا پیشگیری کرد. ولی از آنجا که تنها در موارد نادر علایم و عوارض آنفولانزا وخیم و جدی می باشد، بسیاری از پزشکان معتقدند تنها کودمانی که در شرایط پر ریسک قرار دارند در مقابل آنفولانزا واکسینه شوند.

شرایط پر ریسک یا پر خطر عبارتند از: بیماری های قلبی مادر زادی، روماتیسم قلبی، آسم، سل، بیماری های مزمن دستگاه تنفسی و دیابت

علائم آنفولانزا در کودکان و نحوه درمان آن

صفحه 1 از 212